Blue Flower

นางออกรบถูกข้าศีทุมโจมตีทั้งด้านหน้าและด้านหลังโดนอาวุธที่อีกฝ่ายขว้าง ใส่จนทะลุเกราะหุ้มหน้าอก

นางคิดว่าเขาเป็นพวกที่ได้รับการเลี้ยงเก้าอี้เป่าลมดูมาอย่างประคบประหงมและ อยู่ท่ามกลางสตรีแต่งกายประทินโฉมสวยงามจนเคยชิน จงทนรับแผลเป็น อัปลักษณ์อย่างนั้นมิได้ ไม่เป็นไร...

เยี่ยเจากำมือเป็นหมัด

ไม่ว่าจะแผลเป็นหรีอน้ลัยใจคอล้วนเป็นตัวนางที่แท้จริง นางสามารถ สำรวมระวังตนเที่อเขาได้ ทว่าไม่อยากปกปิดหลอกลวง

แทนที่จะถูกล่วงรู้ความจริงในวันหน้าเมื่อปิดบังไม่อยู่อีกต่อไป มิสู้เผย ตัวตนด้านที่แท้จริงให้เห็นตั้งแต่เริ่มต้น ตังเช่นตอนแรกที่เขาไม่ชอบนาง ต่อให้นางลดตักดครีทำตีด้วยทุกอย่าง ในสายตาเขาคงเห็นค่าเพยงหบงในสิบ นางจงไม่สนใจไยตีก่อน ปล่อยให้เขาเป็นอีสระ ถึงขั้นยั่วให้เขาโมโหแทบ คลั่งตายก็เพื่อจะได้เข้าใจเนื้อแท้ของนางอย่างแจ่มแจ้ง รอหลังจากบีบตั้น จนถึงที่สุดค่อยเริ่มไข้โม้อ่อนในเวลานี้ความดีหนึ่งส่วนก็จะกลายเป็นสิบส่วนได้ เยี่ยเจานึ่งคิดแล้วตัดสินใจคลี่คลายข้อข้องใจอย่างฉับไว เอ่ยถามให้ รู้ดำรู้แดงไปเลย

“ท่านมองเห็นแล้ว?''

ซย่าอวี้จิ่นรีบเบนสายตาออก ลั่นศีรษะรัว เลี่ยเจามองเขาด้วยลายตาคมกรีบ ถามคาดคั้น ■รู้ถึกเป็นอย่างไร,

ซย่าอวี้จิ่นรู้ถึกว่าภรรยาผู้นื้หน้าไม'อายเหลือเกิน มือย่างที่ไหนมา

เอ่ยถามสามีว่าขาตัวเองเป็นอย่างไร

เขาหวนคิดถึงภาพเจริญตาเจริญใจที่เห็นเมื่อครู่ใบหน้าก็ร้อนซู่อยู่บ้าง ทว่าเพื่อมีให้อีกฝ่ายหัวเราะเยาะ เขากัดฟันพูดอย่างไม่ยอมเสียหน้า “ก็ไม่เป็นอย่างไร"

เยี่ยเจานิ่งเงียบ'ไป

ซย่าอวี้จิ่นคิดว่าตัวเองอาจกล่าวหนักเกินไปเล็กน้อยจึงพูดเสริมขึ้น Ultra Daybed Lounge 68881“ก็พอถู ๆ ไถๆ ทนดูได้,

เยี่ยเจาคาดเดาความหมายของอีกฝ่าย

นกเสียงเขาแฝงนัยกํ้ากึ่ง โซฟาลม พกพา ราคาส่งแม้จะถือสาอยู่บ้างแต่ก็คล้ายจะประนีประนอม

กันได้

นางรู้สึกโล่งใจ กับแค่แผลเป็นรอยสองรอย อย่างมากวันหลังให้เขาเห็น แผ่นหลังน้อยลงก็จะค่อยๆ คุ้นเคยไปเอง ด้วยเหตุนี้นางจึงเดินผละจาก ซย่าอวี้จิ่นขึ้งไม่รู้ว่ายังคิดอะไรอยู่ ออกไปกำชับพวกลาวใข้ที่รอรับใช้อยู่ด้านนอก “อีกประเดี๋ยวย้ายข้าวของทั้งหมดของจวิ้นอ๋องกลับมาที่ห้องใหญ่แล้ว จัดให้เรียบร้อย ระยะนี้เขาจะอยู่ที่นี่"

ซย่าอวี้จิ่นดี๋นจากภวังค์ ตะโกนด้วยความตกใจ "เจ้าถือดิอะไรมาตัดสินใจโดยพลการ!"

เยยเจากอดอก เอ่ยเนิบๆ

"กลางดึกเมื่อวานช้าถามท่าน ท่านก็ตอบตกลงแล้ว,,

ซย่าอวี้จิ่นบึกถึงเมื่อคืนตอนที่ตนละสึมละลืออยู่ นางพูดกระซิบอะไร บางโซฟาเป่าลมอเนกประสงค์อย่างที่ริมหู จึงกล่าวพึมพำขึ้น

"ใครจะไปรู้ว่าเจ้าหลอกถามช้าเพราะหวังแทะโลมหรือไม่นี่.